"  کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا  "  ،  یعنی چه ؟؟!!

نه اینکه هر جا رسیدیم دعای عاشورا بخوانیم ،

یعنی " انتظار" ، یعنی " فلسفه ی انتظار" ، یعنی " منتظر بودن " ، " آماده  بودن "  ،

 نه ، " واداده بودن " !!

و " منتظر "  یعنی  " معترض " ،

کسی که منتظر تغییر است به وضعی که در آن هست معترض است ،

معترض به چه ؟

معترض به آنچه که به نام اسلام ، تبلیغ و انجام میشود ... !!!

و اینک حسین ،

وارث آدم و آموزگار بزرگ " شهادت " که به بنی آدم زیستن یاد داد ،

برخاسته است تا دراین روزگار به فرزندان آدم ،

" چگونه باید مُرد " را بیاموزد !!

تا به همه ی آنها که جهاد را ،  تنها در " توانستن " می فهمند ،

 و به همه ی آنها که پیروزی بر خصم را ،  تنها در "غلبه" ،

 بیاموزد که :

" شهادت "  نه یک " باختن "  که یک " انتخاب " است ،

انتخابی که در آن مجاهد با قربانی کردن خویش ،

در آستانه ی معبد آزادی ،  و محراب عشق ،

پیروز می شود !!

آری حسین آموخت که " مرگ سیاه " ،

سرنوشت شوم مردم زبونی است که به هر ننگی تن می دهند  تا  " زنده بمانند " ،

چه ،

کسانی که گستاخی آنرا ندارند که " شهادت " را انتخاب کنند ،

" مرگ "  آنان را انتخاب خواهد کرد .

اما شهادت جنگ نیست ،  رسالت است !!!

سلاح نیست ،  پیام است !!!

خیانت را  نابود  نمی توان  کرد اما  شهادت  تابش نوری است ،  در ظلمت عام ،

 که فضا را روشن می کند و خیانت را نشان می دهد ، همین !!!

و در آدمی  ،  که خلقت آن ساخته ای از " شیطان-الله "  است ،

انسانی که ترکیبی از " لجن و روح خدا " ست ،

ترکیبی از پست ترین  پست  و عالی ترین علو ،

در چنین ترکیبی ،

که مذهب و عبادات ، کوششهایی اند که یک انسان انجام می دهد تا ،

بودن پست خویش را به نفع بودن بالایش ،

و نیمه ی لجنی و شیطانی خویش را به سود نیمه ی  خدایی و  روحانی اش ،

تضعیف کند ،

شهادت عبارت است از :

عملی که یک  مرد  در آن ،

ناگهان به شکل انقلابی ،

" بودن پست خویش " را در آتش یک " عشق "  و یک " ایمان " می افکند

و یکپارچه خدایی و یکپارچه نور و اهورایی می شود

و اینست که شهید غسل ندارد ، کفن ندارد ، حساب و کتاب و قیامت ندارد !!!

و حسین شهید  بیشتر از آب تشنه ی لبیک بود ،

اما افسوس که بجای " افکارش "  ،  " زخمهای تنش " را نشانمان دادند

و بزرگترین دردش را " بی آبی "  معرفی کردند !!

و در عجبم از مردمی که خود زیر شلاق ظلم و ستم زندگی می کنند ،

و بر حسینی می گریند که آزادانه زیست و آزادانه مرد !!!

و جالب آنکه نخستین کسی که بر سرگذشت  حسین بزرگ گریست ، عمر سعد بود ،

و نخستین کسی که بر اینگونه گریستن بر حسین ملامت کرد ، شخص زینب بزرگ ،

و بد نیست بدانید که نخستین مجلس عزاداری در دربار یزید بود !!!!!

و در آخر اینکه آنها که رفتند کاری حسینی کردند ،

و آنها که ماندند باید  کاری  زینبی  کنند و گرنه یزیدی اند !!

آری فتوای حسین اینست :

در " نتوانستن "   نیز  " بایستن "  هست.

برای او زندگی ،

                    عقیده و جهاد است.

.

.

.

.

.

پ. ن . یکم: اتماس دعا ،

از جنس اون  دعاهایی که  باز  به  قول استاد :

گفتگوی عاشقانه ی انسان است با خدا ،

ونیز ،  خواستن آنچه انسان ِ نیایشگر ،  بدان نیاز دارد !!

یعنی دعا زاده ی فقر است  و عشق !!!

پ . ن . دوم : متون برگرفته از کتاب " حسین وارث آدم " اثراستاد بزرگوار دکتر علی شریعتی می باشد.

پ . ن . سوم : عکسها از سایت  http://www.zakerin.ir  انتخاب شده است.