احساس نیازی می کنم ، عمیق
وجودم پر از احساس ِ خلاء است
و یا پر است از خلاء ِ احساس
دستانم جرات نوشتن ندارند
می لرزند
سردند
سردی شفاف
لمس اند و بی حس
بی حسی شفاف
در این هوای ِ گرم ، سردم است
خودم را چگونه مجازات کنم ؟
او را چگونه مجازات کنم ؟
آیا اصلا باید مجازاتی باشد ؟
دست خودم نیست
همه چیز را اشتباه می نویسم
اشتباه می گویم
اشتباه می خوانم
کارم نمی آید
نمی توانم
بی روحم
بی حرکت
گویا از جنگ ِ هفتاد و دو ملت باز گشته ام۰
پیروزیم را که تبریک گفت ،
مُردم !
و اینکه دیگر فرقی نمی کند ،
خاکم کرد !
هنوز هم که هنوز است ،
صدای ِ خاکها را که به رویم می ریزند ، می شنوم !!
باران ببار و خیسش کن ، شاید غبار ِ کمتری برخواست !!
.
.
گفتم :
جایی برای ِ گفتن ، نگذاشتی !
گفت :
حرفی برای ِ گفتن ، نداشتی !
.
.
کاش اینجا نبودم
کاش ، جایی بودم تا هیچکس نبود
در آستانه ی ِ خفگی ام گاهی ، خفگی ، خفگی !!!
تو یه بی عرضه ی ِ به تمام معنایی ...
تو عرضه ی ِ حرف زدن نداری ...
تو عرضه ی ِ یه عذرخواهی ِ خوبُ نداری ...
تو عرضه ی ِ قشنگ زندگی کردن نداری ...
تو عرضه ی ِ خوب بودن نداری ...
تو عرضه ی ِ خالص بودن نداری ...
تو فقط عرضه داری مغرور باشی و خودخواه ...
و من همچین دوستی نمی خوام .
هرگز
هرگز
متاسفم ولی تو عرضه ی ِ داشتن ِ یک قلب ِ پاکُ نداری
برای ِ همینم خدا بهت نمیده ...
چون عرضه ی ِ نگهداریشو نداری ...
تو خودیت ِ خودت ، گم شدی !!!
لیاقتشو نداری ، کسی دستتو بگیره ...
پس تو باتلاق ِ غرورت اینقدر در حسرت ِ خالص شدن
دست و پا بزن
تا بمیری
.
.
.
می دونی ؟
تو رانده شده ی ِ عشقی .......
واین تنها سزای ِ انسانهای ِ خود بینه !!!
پ.ن :
آنقدرها هم که فکر می کردم رانده شدن از عشق بد نیست!
بی عشق که زندگی می کنی ، خودت را از هر چه هست و نیست رها میکنی !
مسئولیتی نداری ...
فقط خوشی !!!
فقط سپری می کنی !!!
این هم عالمی دارد .
ترسو بودن و ماندن هم عالمی دارد .
مبادا روزهای ِ پر از هوستان را به روزهای ِ پر از عشق ببخشید !
مبادا پر شوید از هر چه هست و نیست !
مبادا دار و ندارتان را ببخشید !
مبادا !
مبادا !
مبادا !
هرگز نمی بخشمت .
تمامَم سعی کرد که چنین نشنود ... اما
هرگز نمی بخشمت .
می گرید و نمی گوید و نمی بخشد !
شاید باز هم به همین خاطر است که آسمان هم می گرید .
و نمی بخشمش .
و همینطور است که سلسله وار نمی بخشیم .
اما نه
من ...
من ، دست خودم نیست ،
می بخشم !
و همین امروز است که مردمکانم غرقند در دریای ِ عشقش
ویا نه
بهتر است بگویم ؛
مردمکانم روی دریای ِ عشقش ، خوابیده اند ،
ولی اینبار نه با آرامش ،
که نگرانند باضافه ی یک حال ِ بد ِ دیگر که خودم هم نمی دانم چیست !
واینکه نمی دانم چرا نشد !!
و اینکه هنوز هم به دنبال ِ چرائیش هستم !
و اینکه چه شد که نشد !
و اینکه از کجا شروع شد و کجا ...
بوی ِ خاطرات دور …
بوی ِ یاس و یار …
بوی ِ سبز ِ چمن
و
سفید ِ ابر
و
آبی ِ آسمان …
بوی ِ نسیم
و
غنچه های ِ هررنگ …
صدای ِ آب و رود و آرامش …
آری ، صدای ِ آرامش …
یادگار روزهای ِ خوشی که گذشت …
تکرارشان می کنیم ، گاهی ، یک در میان …
باز هم تنها …
هنوز نرسیده اند …
باز هم انتظار ِ لعنتی …
آب ِ انار و تشویش ….
( اگه اشتباه نکنم ، اینم گل ِ درخت ِ انار ِ )
نمي دانم كجايم !!؟
گويا جائيست بين زمين وآسمان ...
و يا نه
شايد چند صدها متر زير زمين ...
و شايد چند صدها متر بالاتر از آسمان !!!
نمي دانم ، فقط مي فهمم ، محو است
نه شايد هم مِه باشد ...
واي كه چقدر گنگ است ...
گيج ِ گيجم
بي وزنم ، سبك ، آرام .
سكوتي لبريز دارد فضايم .
هيچ كس نيست كه فضايم را خط بكشد.
گويا رها شده ام.
ديگر هيچ نوري به چشمانم نفوذ نمي كند.
اينجا خورشيدكشان هم مهر را مي فهمد.
سوي كمي دارد آنهم از پشت ابر
شايد آن پشت ها تنها نباشد كه با ما نيست.
چگونه بگويمش ؟
شايد بتوان گفت : گرگ و ميش !!!
چه هواي ِ مَلـَسي ...
نسيمي خنك ،
اينبار تمام ِ وجودم هواست ... كه چه خوب و راحت است ، راحت نفس كشيدن !!
گونه هايم را مي نوازد ، قطرات آب ِ درون نسيمش !!!
واي خداي من ، چه مي گويم ؟
صبر كن ،
گوش كن
باران است ،
ببين كه چگونه بر بال ِ نسيم نشسته و با او آميخته !!!
اينجا همه چيز جور ديگرست ....
گوش كن ...
مي شنوي ؟
آيا اين نواي ِ ملايم را تو هم مي شنوي ؟
آيا تو هم مي فهمي كه چقدر لطيف و پاكست ؟
چشمانم را مي بندم ...
نسيم و باران مي خورم
گيسوانم در باد ميرقصند
و نوا نوش ميكنم .
نوا نزديكترم مي شود
مي روم اما پاي ِ رفتن ندارم
آنها مرا مي برند
مي چرخيم و مي رقصيم و مي رويم ...
نه ، نه
پرواز است ، پرواز مي كنيم !!
واي خداي ِ من
چه سفيدكان ِ زيبايي !!!
بوي ِ ياس است ، اما ياس نيست ...
از اين بالا تمام ِ آرزوهايم ، سفيدند ...
نميتوانم متمركز شوم
اينجا هر چه مي بينم ، دوست ميدارم ، عشق مي ورزم ...
هنوز هم برايم به دنبال ِ صدا در تلاشند
اما هر چه بيشتر نزديك مي شوم نامفهومتر است
ديگر خوب نمي شنوم
مفهوم نيست !!
گويا نواي ِ موزونشان نيز رمزي دَرِش نهفته است !!
نمي فهمم،نميشنوم ، چه ؟
بلندتر !!!
بلند تر!!!
.
.
.
مرا با خود كجا مي بريد
خدايم كمك
چرا بَـرَم مي گردانند
من كه كاري نكردم
بگو بَـرَم گردانند
دوست مي داشتم دوست داشتني هايش را
حداقل بگو ، چرا صدا قطع شد ؟
چه گفت ؟
چيزي مي خواست بگويد ؟
به من ؟
در تلاطم ِ مبهمش ، چيزهايي فهميدم .
گويا نشانه اي ميداد.
اما چرا فقط يكبار گفت ؟
آيا من سزاوار ِ داشتن ِ چنين مسئوليتي سنگينم ؟
و جوابم باز هم سكوت است
مثل هميشه
سكوتي سنگيـــــــــــــــــــــــــــن !!
آنجا را ببين ، مي بيني ؟
چقـــــــــــــــــــــــــــــــــدر قاصدك !!!!!!!!!!
اينهمه قاصدك براي ِ من است ؟
پاداش ِ كدامينم است ؟
سكوتم ؟
صبرم ؟
( و باز هم سكوت )
.
.
شايدهم سوغات است و باز من مسئولم !!
شايد باز هم هيچكدامش مال ِ من نيست !!؟
هان ؟
( و باز هم سكوت )
قاصدك ، همسفر ِ ماست ، درين دشت ، ببين !!!
قاصدك ، منتظر ِ ماست ، بريـــن رشك ، ببين !!!
چه كنم ، در حرمت ، محرم ِ اسرار شوم ؟
تو كه گفتي نكني ترك ِ من و يار شـوي ،
پس چرا رفتي و آن مونس ِ كرار شدي ؟
تو نبودي كَـسَـكَـم ، كز دلت آرام شوم ،
تو نبودي مَـهـَـكـَم ، كز برت آلام شوم ،
نـشـدي دلبَـرَكَـــم ، نـاز ِ نـگاه ِ تو كَـشَـــم ،
نـَبـُـدي در بَــرَكَـم ، راحت ِ جان ِ تو شَـوَم ،
تو نه آني كه محبت نكني ، رام شــوم ،
من نه آنـــــم كـه شـــــوم عاشق ِ بُـبريـــــده ي ِ تو ،
من نه آنم كه روم در طلب ِ جام ِ جم از سينه ي ِ تو ،
من منم ، نــــاز منم ، راز منم ، كوه تويي !
تو بتي ، خاك ِ وجودم ، ز تمناي نگاهت ، همه مست ،
تو مَهي ، مِهر ِ وجودم ز تمناي ِ هبوطت ، همه دست ،
تو برو ، كام برو ، وَحش برو ، چرخ زنان ،
كه رفيقان همه رفتنـــــــد و ندانست ، كسي ،
من ، دَرين ، دير ِ كُـهن سال ، بِشُستم جانم ،
قاصدك ، قصه بگـــو ، راي بزن ، شعر بخــــوان !
با آرزوی عاشقانه ترینها !!!
م ب ا ر كـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه !!!
نمي دونم چرا هر چي تلاش مي كنم دست پخت امسال هفت سينم بهتر از اين آپلود نميشه !!
ولي خوب عيبي نداره .. با شماها تعارف ندارم و از آپلودر هم پررو ترم !!
حالا ميزشو نبينين ، تا بعدا درستش كنم!!!
