آن فرزند نامرئی شب زفاف قلبها که نامش در قاموس شب زنده داران ناکام

« عشق » است .

میدانی یعنی چه آرلن؟

امشب برای نخستین بار احساس کردم که متاسفانه گرفتارت شده ام ،

شاید اگر تصمیم نگرفته بودم که برای همیشه فراموشت کنم ، این احساس پنهانی ،

هرگز قلبم را تکان نمی داد.

اما چکار کنم که

همزمان با این تصمیم اجتناب ناپذیر شیون قلبم در پهنه ی سینه ی محنت زده ام  ،

 بیداد کرد !!!  

مردها آرلن من  !

در چهارچوب عشق و محبت ، به وسعت غیر قابل تصوری ، نامردند .

برای اثبات کمال نامردی مردان ،

همین بس که تنها در مقابل قلب عاشق و فریب خورده ی یک زن ،

احساس می کنند که مردند .

تا هنگامیکه قلب زن تسلیم نشده ،

پست تر و سمج تر از یک سگ ولگرد،

عاجز تر و توسری خورده تر از یک زندگی اسیر ،

گداتر از همه ی گدایان سامره ،

پوزه بر خاک و دست تمنا به پیش گدایی عشق می کنند...

اما تا خاطرشان از تسلیم قلب زن ، راحت شد !!!

یکباره به یادشان می افتد که خدا مردشان آفریده

و

 تازه کمال مردانگی را در نهایت نامردی جستجو می کنند ؛

در شکنجه دادن و بزنجیر کشیدن قلب یک زن اسیر !!!

آرلن من !

از اینکه ترانامزد خطاب می کنم ، ناراحت نباش

چه مانعی دارد که برای نخستین بار ترا با خود ِ تو آشنا کنم ؟

اگر بخاطر داشته باشی ، سه سال پیش بود که بر حسب سماجت تو، با یکدیگر آشنا شدیم !

در آنزمان ، من دختری بیست ساله بودم و تو جوانی بیست و هفت ساله...

من برحسب یک قانون اجتماعی مناسب دیدم که با جوانی لا اقل هفت سال بزرگتر از خودم ،

به امید یک وصلت ابدی ، نرد عشق ببازم .

باختم .

من تا بیست سالگی جز تحت تاثیر رویای فردای ِ زندگی ،

 هرگز بخاطرهیچ چیز ،

بخاطر هیچ کس ،

با هیچ بوسه ای ،

در هیچ آغوشی ،

از فرط شوق نلرزیده بودم ... !

در حالیکه مطمئنم که ترا سالها پیش از دیدار من ، در خیلی از شبهای خوشگذرانی ، فواحشی که سنشان حتی هفت سال بزرگتر از مادر تو بوده است ...  ترا با تمام روح ولگردت

با همه ی سلولهای بدنت ، لرزانده بودند .

و بدین وصف از همان نخستین روزهای آشنایی ، هر بوسه ای که بین ما رد و بدل میشد ،

زلزله ای در ارکان وجود من بوجود می آورد ...

در حالیکه برای تو ، بوسه گرفتن از لبان من ، داستان مبتذلی بود که برای تجدید

خاطرات گذشته و ایجاد خاطرات تازه ، تکرار میشد .

بوسه های تو همیشه با داستانی از بی تابیها و بی خوابیهایی که ظاهرازاییده ی عشق من بود ،

 شروع میشد

و

 با حماسه ای درباره ی آینده ای که بنا بود ، تو برای سعادتمند کردن من ، پایه گذاری کنی ،

خاتمه می یافت .

خدا می داند که همه شب ، هر شب ، که من از تو دورمیدم ، با چه لذتی، چه امیدی ،

به مادرم نوید میدادم ، که بزودی پس از یک وصلت آبرومند، فرزندی از سینه من

شیر خواهد خورد .

مدتی گذشت ...

کار از بوسه ها گذشت ...

دستها از شانه سرازیر شدند ،

سینه ی من ، سینه ی سفید و لغزان من بازیچه ی پنجه های ِ تو شد .

خدا می داند که با هر یک از تماس دستهایت با سینه ی ملتهب من  ،

تا چه پایه احساس لذت می کردم ...

خاک بر سر جوانی !!

آنوقتها خیال می کردم که این لذت ، زاییده ی عشق است !

دیگر فکر نمی کردم – نمی توانستم فکر کنم –

که با آن طریق که تو با من عشق می ورزیدی ،

اگر بجای من ، مادربزرگ من هم بود ، احساس شوق می کرد...

و این حقیقتی است که اکنون احساس می کنم ،

دیگر هرگز قلبم جوان نیست ... برای من روشن شده !!!

آرلن !

سوگند به هرچه قلب گرم است و هر چه سینه ی سرد ،

به همه ی اقیانوسهای ثابت ،

نسیم های صامت ،

به سرشک قلوب منتظر ،

به هوسهای ولگرد ،

با احترام یک زن به یک مرد ِ تمناشکن ِ عجزناپذیر ،

به نفرت یک زن نسبت به عجز ِ یک مرد ،

به هرچه زیبایی در بسیط طبیعت است ،

به هرچه طبیعت زیباست ،

به نامردی همه ی قلبهای ِ شکیبا ،

و جلال و مردانگی هرچه قلب ِ ناشکیباست ،

به هرچه ایمان داری ،

سوگند

در کمال احتیاج به عشقی که به من نداری ،

امشب ، آنقدر احساس کینه نسبت به تو می کنم که اگر قدرت میداشتم ،

قلب ِ ساده ی بدبختم را ، که اینچنین احمقانه ،

ترا ، پدر ِ فرزندش را ،

از من میخواهد در تک سینه زنده بگور می کردم .

به یادت هست آرلن ؟

هرگز یکبار نشد که تو ، می نزده ، به میعادگاه ما حاضر شوی . میدانی چرا ؟

هرکسی برای ِ نقاط ضعف ِ خود ، از می مدد می خواهد .

عشق تو نسبت به من – همانطور که ثابت شد – هوسی بیش نبود .

تو بخاطر تقویت این هوس ، هرشب می زده سراغ ِ دل ِ حسرتبارم را می گرفتی....

منهم امشب برای ِ تقویت کینه ام ،

به وسعت نفرتی که نسبت یه هر چه مردست و مردانگی ، دارم ، مشروب خورده ام !

چکار می توانستم بکنم ؟

آخر اگر مست نمی کردم ،

چگونه می توانستم به تو بگویم که تا چه پایه ازوضعی که من داشتم ، سوء استفاده کردی !

از شرم من از اینکه باید در خانه پدر مانده باشم ،

از شتابزدگیم در پایان دادن به خواری زاییده از این شرم ...

از خنده های ِ طعنه آمیز همجنسان ِ من ؛

دختران ی همسن من که بطوری تصادفی قبل از من ازدواج کرده بودند

و نگرانی من از اینکه ، مبادا تو ترکم کنی ...

و از محبتهای ِ بی پایانی که برای نگهداشتن تو در حق تو می کردم !

از همه ی اینها تو تا چه حد ، سوءاستفاده کردی !؟

هیچ میدانی ؟

و آنوقت برای ِ پایان دادن به کمدی نامزد بازی ،

هرگاه سخنی با ناراحتی وصف ناپذیر پیش می کشیدم ،

میگفتی که پول کافی برای ِاینکار ندارم !!

آخر نامرد ،

من از تو کی پول خواستم ؟ که تا کنون ، در عرض این سه سال سرگردانی و شب زنده داری

هنگامی که لبان ی تشنه ی تو مرا خواستند ، تو بجای لبانت ، اسکناس بر لبانم گذاشتی ؟؟؟

فراموش کن آن عده ی معدود اززنان هرزه پول پرست را که بهانه بدست ِ مردها و

بازی کردنشان با سرنوشت ِ زنان ِ زندگی داده اند !!

تو خیال می کنی اگر فردا ، یک چک ِ یک میلیون دلاری برای من بفرستی

که مثلا این را بگیر و من « خداحافظ »

من با یک میلیون دلار می توانم سایه ی ترا از زندگیم کم کنم ؟

این مردها هستند که فکر می کنند ،

پس از ازدواج با برخ کشیدن ِ معشوقه های ی دوران ِ جوانیشان ،

ارج و احترامشان در نزد زنان فزونی می گیرد !!!

من ِ بدبخت ،

گیرم که فردا با مرد ِ دیگری ازدواج کردم ،

کافیست که یکبار نام ِ ترا به اشتباه ببرم ... تمام شد و رفت .

آرلن !

اشکهای ِ سرگردان ، بیچاره ام کردند ... دیگر قدرت ِ نوشتن ندارم ...

نامه ام را که انعکاس ِ واپسین تپش ِ قلب ِ یک عشق ِ ناکام است ، تمام می کنم .

برای ِ تو هرگز ، روز ِ بد نمی خواهم ، برای ِ اینکه بالاخره زمانی دوستت میداشتم ...

تنها ، آرزوی ِ من اینست که تا پایان ِ زندگی ِ هوسبازت ،

                                                       هرگز لذت ِ عشق را نچشی .