شدم  سجـده گاهی  به  چشم  سیاهش               چو  پروانگـان  پر گشـودم  به راهـش

کشانـدم  خودم  را به آغوش  گرمـَش               شدم  شعله، آتش از این عشق سرکـَش

به  صهبا  کشیــدم  ز  شوق  وجودش               به خرمن  کشاندَش  ز رویای ِ وهـمش

چه بیتاب آمد، چه سرخوش، چه عاشق             چونان  کودکـان ، روبهـان ، پرنـوازش

چه کمیاب بودم، چه رامش،چه خواهش            چونان  قاصدان، همرَهان، پر ز سازش

کنــون  در پی  خود ، ز هـر کو گْذارم                ز مستی ،  ز خوابم ، کنــون  بیقـرارم

چه گویَم، ننـالم، به رسمش ، به شعرش            که  خود  دادم  او را  به  بادِ  سرورَش

نگفتم چرا بی کـَسم، نیستم، بی حضورش           نبستم  دو  چـَشمم  به چـَشمان  پاکـَش

هنوز عاشقم ، مستِ عشقم  به  رویـش              به شام وسحر، روز و شب، سربه کویش